Legioen Freies Indien
De bezetting van de Brits-Indiërs kwamen met de trein naar zandvoort op  16 mei 1943 deze kwam uit  Duitsland vandaan
foto g.o.z

 locatie koningstraat

''FREIES INDIEN'' In het artikel "Stutzpunktgruppe Zandvoort" werd melding gemaakt van het verblijf van Brits-Indische militairen in Duitse dienst. In hun tropen uniform, voorzien van een mouwschild waarop een springende  tijger en de tekst "Freies Indien", veelal bebaard en getooid met een  kleurige Sikhs-tulband zagen zij er opvallend uit. Maar hoe waren zij in dc Wehrmacht terecht gekomen? Verreweg de belangrijkste man in de oprichtings- geschiedenis van het legioen was Subhas Chandra Bose (1897 - 1945). Hij had rechten gestudeerd  in Cambridge en volgde met grote belangstelling het opkomende fascisme. Terug in India wilde Bose India zelfstandig krijgen, desnoods met geweld. Deze opstelling leidde in 1939 tot een definitieve breuk met Ghandi. De Engelsen zagen in hem een politiek gevaar en namen hem in 1940 gevangen. Bose wist vrij te komen en via o.a Moskou bereikte hij in april 1941 Berlijn. Hitler was geenszins bereid het streven naar onafhankelijkheid van India te ondersteunen Toch wist Bose de "Zentrale Freies Indien" op te richten en van daaruit voerde hij propaganda en met Steun van het Duitse ministerie van Buitenlandse zaken en het Oberkommando der Wehrmacht werd een Indisch legioen opgericht. De manschappen werden gerekruteerd uit Brits-Indische soldaten die na Rommels successen in Afrika in Duitse krijgsgevangen kampen terecht waren gekomen. Verschillende geloofsovertuigingen werden in het legioen bij elkaar geplaatst hetgeen bij de opleiding veel problemen opleverde. 59% was moslim, 25% was Mohammedaan  14%Sikhs  en 2% Christen of Boedist  Zij hoopten echter allen op Hitlers overwinning zodat zij op eigen bodem tegen de gemeenschappelijke vijand Engeland konden worden ingezet om zo India's onafhankelijkheid te bevechten. Hoewel ze als (krijgs)gevangenen in Brits-Indië terugkeerden heeft hun bestaan politiek wel invloed gehad op de onafhankelijkheid verkrijging van India in 1947.In het voorjaar van 1943 waren twee bataljons zo ver dat ze naar het front konden worden gezonden, maar niet naar elk front! Bose had bedongen dat het legioen alleen zou worden ingezet tegen de Engelsen. Hierdoor bleef over de verdediging van de westkust, de "Atlantikwall". In april kregen de beide bataljons opdracht naar Nederland te vertrekken maar dit gaf opnieuw problemen. Er was hun toegezegd dat er alleen op Indische bodem tegen Engeland gevochten zou worden. Hun leider Bose was toen al op weg naar Japan en uiteindelijk wisten de Duitsers hen toch over te halen en werd het eerste bataljon in Zandvoort gelegerd terwijl het tweede naar Texel ging. Na korte tijd werd er onder de Indiërs tuberculose geconstateerd, de regiment arts stelde daarop voor het bataljon naar warmere streken dan Nederland te verplaatsen.In de eerste helft van september 1943 vertrokken ze daarop naar Bordeaux. De korte periode dat de Indiërs in Zandvoort waren werd beschreven door J.J de Wolf, wiens rapport berust bij de sectie krijgsgeschiedenis van de generale staf. In het bijzonder op dat deel van de bevolking dat Duitsgezind was maakte de aankomst op 16 mei 1943 van deze gekleurde troepen op het station. van Zandvoort een slechte indruk. Tevoren was van N.S.B. zijde al bezwaar gemaakt tegen de komst van het bataljon en de N.S.B. burgemeester J. W. Zigeler liet de volgende bekendmaking opplakken " De Burgemeester van Zandvoort maakt bekend: Het is in de gemeente Zandvoort verboden dat vrouwen en meisjes omgang hebben, zich ophouden, zich inlaten of contact zoeken met inlandsche (niet germaansche) militairen. Overtreding van dit verbod wordt zeer streng gestraft. Zandvoort 8 mei 1943 De Burgemeester J. W. Zigeler." Dit werd door de Duitsers niet getolereerd en de biljetten moesten verwijderd worden. Door verkrachting van een vrouw op 30 mei nam de onvrede toe en het voorval kwam zelfs onder ogen van de Reichs-fiihrer SS Himmler, deze zette maarschalk Keitel onder druk om de Indiërs uit Nederland weg te halen, maar deze deed niets. Overigens was een aantal meisjes behoorlijk gecharmeerd van deze soldaten, veel vrouwen uit de naaste omgeving van Zandvoort, hoewel niet in het bezit van ccn "ausweis" kwamen naar de Brits-Indiërs. Tijdens het verblijf van het Indische bataljon werden 30 vrouwen uit Haarlem en 21 uit Amsterdam wegens ongeoorloofd verblijf gearesteerd , vijftien ouderparen  verzochten opsporing van hun minderjarige , daar werden zij - met die uit Texel - gelegerd in het duinlandschap tussen Cap Fenct en Hourtin Plage. Hier hielpen zij mee aan het verbeteren van de kustverdediging. In februari 1944 werden de Indische soldaten nog geroemd door Rommel, toen deze de stellingen inspecteerde . Echt in actie kwamen de legionairs niet, zelfs niet na de invasie op 6 juni 1944. in  Bourgondië stonden de Indiërs voor het eerst tegenover de geallieerden en wisten, ten koste van grote  verliezen, een Amerikaanse tank voorhoede enige tijd op te houden. Op terugtocht kwamen zij september 1944 in Duitsland aan en na velerlei omzwervingen, zonder in gevecht te geraken, werden de Indiërs door Fransen en Amerikanen krijgsgevangen gemaakt. Via Engeland kwamen zij tenslotte weer in hun moederland terecht, hier wachtte hun een proces. Dit proces dat door de Engelsen in grote openheid werd gevoerd  had tot onbedoeld  gevolg dat zij  door de bevolking als helden werden  geëerd. In dc eerste helft van 1946 kwamen de meesten vrij, er werd bepaald dat zij geen dienst meer mochten doen in het Brits-Indische leger. Bosc, dc oprichter van het legioen kwam om bij een vliegtuigongeluk op 18 augustus 1945, drie dagen na de Japanse capitulatie. India werd in 1947 onafhankelijk  en in Calcutta werd in 1969 ter zijner nagedachtenis een standbeeld opgericht.




De bevolking was onderverdeeld in De Indiërs maakten in Zandvoort een zeer vriendelijke indruk wat tegen het zere been was van de Duitse leiding.die deze troepen toch wel achteraf wilde houden.de Indiërs waren zeer geliefd bij de vrouwelijke bevolking in Zandvoort en  met name bij de jonge vrouwen begrijpelijk want de Indiërs waren met hun tulpbanden en hun  gebronsde bovenlichaam erg aantrekkelijk om naar te kijken het duurde ook niet lang voordat er relaties ontstonden en veel vrij partijtjes ontstonden zowel in de bunkers als in het duin.
De Indiërs die verbleven in de bunkers maakten handig gebruik ervan dat vele huizen leeg stonden en de meubels mee namen naar de bunkers toe om het daar gezellig te maken .
In de 5 maanden dat de Indiërs in Zandvoort waren de vrouwen dus zeer geliefd zie staatje

UIT HET POLITIE RAPPORT WORD VERMELD DAT VROUWEN EN MEISJES AANGEHOUDEN ZOWEL OPGESPOORD WERDEN.
14 jaar 3 maal
15 jaar 3 maal
16 jaar 1 maal
17 jaar 15 maal
18 jaar 6 maal
19 jaar 6 maal
20 jaar 13maal
21 jaar 4 maal
22 jaar 2 maal
ouder dan 22 jaar 12 gevallen
dit zijn gevallen waarvan bekend is dat de ouders een opsporingsverzoek deden omdat de meisjes niet thuis kwamen of zich niet melden
we kunnen rustig stellen dat dit een topje van de ijsberg is want er was een veelvoud aan vrouwen die hun gerief zochten bij de Indiërs
Geslachtziekte kwam veelvuldig voor en ongewenste zwangerschappen ook
nog steeds lopen de nazaten van de Indiërs in Zandvoort rond.
De vrouwen die geslacht ziekte opliepen werden behandeld in het ziekenhuis op kosten van de gemeenschap.

Er werden een tweetal bordelen in zandvoort opgericht  hier mochten alleen de buitenlandse troepen komen Er was geen toegang voor de Duitse Weermacht .In Zandvoort werd het Weermachtbordeel gevestigd in twee huizen aan de Parallelweg, achter het leegstaande kindertehuis "Groot Kijkduin".

Dit allemaal was bekend bij de Duitse leiding en wilde liever vandaag nog dan morgen dat de Indiërs zouden vertrekken .er kwamen zoveel klachten bij de duitse leiding zowel van de nsb als andere groepen  dat de Burgemeester een bekendmaking liet uitgaan dat de burgerij van Zandvoort en met name de vrouwen geen contact meer mochten zoeken met de Indiërs het heeft niet veel geholpen bleek achteraf.
Het vertrek uit Zandvoort werd met de trein gemaakt op 9 september 1943 De trein bleef rijden  tot 10 juli 1944 dit leidde tot emotionele toestanden toen ze werden uitgewuifd door de vele vrouwen met wie ze contact hadden. op de valreep namen ze ook even 14 kisten bier mee om het verdriet de baas te worden. ze worden vervangen door de het 822e Georgische infanteriebataljon  die de bunkers in het Kraansvlak bevolkten en op de golfbaan
ook werd een deel ingezet bij de v1 basis op de Bekslaan in vogelzang zij woonden in het de boerderij waar nu het pannenkoekenhuis   gezeteld is bij de oase.
in hoeverre was de situatie verandert door de komst van de het 822e Georgische infanteriebataljon in Zandvoort dit zullen we bespreken in een nieuw menu op de site.

Literatuur j.j.wolf

Wikipedia

KLIK HIER OM TERUG TE GAAN NAAR HET HOOFDMENU